«Ақсақалдар сайтының» ұйымдастыру алқасы:
Аты жөні Статус Лауазымы Э-почта Телефон
Алдамжаров Ғазиз Қоғам қайраткері, саясаткер Алқа төрағасы
Дүйсембі Болат Қоғам қайраткері, ақын, публицист Алқа төрағасының орынбасары
Қойшыбаев Бейбіт Қоғам қайраткері, ғалым-жазушы Алқа төрағасының орынбасары
Бәкірұлы Әбдірашит Қоғам қайраткері, философ-публицист Алқа мүшесі
Аңсатов Сәдуақас Саясаттанушы Алқа мүшесі
Шаяхмет Ақылбек Ақын, Халықаралық шығармашылық Академиясының академигі Алқа мүшесі
Арман Қани Ақын, Қазақстанның еңбек сіңірген қайраткері, Халықаралық «Алаш» сыйлығының иегері Алқа мүшесі


Тақырыбы   
Э-почта   
Пікіріңіз   
   
Жарнама
Тайга трагедиясы
Тайга трагедиясы
Дайындаған: 5 ай бұрын

  (жалғасы)                    

 (Болған оқиға ізімен)                                                                                                                                                       

                          *

Бір мезет шексіз тайга тынып қалды,                                                                                                               

Құс ұшпай, аң жүгірмей тынышталды,                                                                                       

Ел – жұртпен шейт болған – қоштасқандай,                                                                                          

Бір мезет, үн шығармай тұрып алды.

Табиғат күрсінгендей дыбыс берді,                                                                                                                      

Жел тұрып, күңіреніп уілдеді.                                                                                                                  

Көрмеген бұрын мындай тағылықты,                                                                                                            

Қайғыдан қалың орман теңселеді.

Жоқтады құрбандарды, жылап тайга,                                                                                            

Көз жасы сел боп ақты көл мен сайға.                                                                                            

Берсін деп қасіретті ұрпағына,                                                                                                                  

Табиғат айтты лағнет айуандарға.

Теңселді ну орманда қарағайлар,                                                                                                      

Көргенін куә болып кімге айтар.                                                                                              

Естіген жан есінен айрылатын,                                                                                                                   

Жасалған зұлымдықтан – жұрт бейхабар. 

Көрмеген соғыс өртін, бұл момын жұрт,                                                                                                      

Табиғат өзі қорғап, көрмеген жұт.                                                                                                        

Қарсылық жасай алмай мықты жауға,                                                                                                     

Қырылып қалған екен, болып ұмыт.

Құпия зұлым қылық, ұмыт болмас,                                                                                                               

Түбінде, аян болар тауып жалғас.                                                                                                                                                         

Көз жасы қырылғанның, жазығы жоқ,                                                                                     

Жауапсыз ешқашанда, текке қалмас.

Өтсе де, екі жүздей жылжып жылдар,                                                                                                                        

Жасырып, жапса дағы залым сұмдар.                                                                                                          

Әлемге зұлымдықты  паш ететін,                                                                                                                

Жеттіпті, өткен жайдан бізге хабар.

Сақтаған тоқсан жылдай кеудесінде,                                                                                                 

Мұң – зары  әжесінің әлі есінде.                                                                                                                              

Қарт Иван Илларионыч – болған жайды,                                                                                                          

Айтыпты сенімді жан кездескенде.

Әжесі қазақ қызы, тұтқын болған,                                                                                                                

Тәлімді Иван бала содан алған.                                                                                                  

Тағдыры әжесінің зарлап өткен,                                                                                                                       

Шер болып жүрегінде мәңгі қалған.

Тәрбие, санасына  сезім құйған,                                                                                                               

Қазақтың ұғып тілін, ділін Иван,                                                                                                        

Ауыртып қасіреті ет жүрегін,                                                                                            

Тағдыры нағашы жұрт – болған құрбан.

Отырды қарт кемсеңдеп ашып сырын,                                                                                            

– Ешкімге айтпаған жай, бұдан бұрын,                                                                                                     

Бауырым жеткіз бұны ел – жұртыңа,                                                                                                                       

Силасын қырылғандар аруағын.

– Әжемді жылағанда уатушы – ем,                                                                                                     

Сондағы, оған айтқан бар уәдем.                                                                                                                           

Еліңе, жұрт тағдырын жеткізем деп,                                                                                                                              

Есейіп бұл жалғанда тірі жүрсем.

Сыр сақтап, қасіретпен ғұмыр өтті,                                                                                                                        

Шер тарқап ақтарған соң, жеңілдетті.                                                                                                       

Әжемнің аманатын жеткізген соң,                                                                                                           

Арман жоқ енді өлсем, жаста жетті,                                                                                                                                                                                                                

Бұл, Иван Илларионыч емес бөтен,                                                                                                                   

Сақтаған құпиялы жайды өткен.                                                                                                                     

Мың алғыс айтып оған, бас иемін,                                                                                                 

Шерленіп ет жүрегі, жасын төккен.

Оқушым, қиял емес, тек жазғанмын,                                                                                                 

Дерегін баспалардан мен алғанмын.                                                                                                     

Тағдыры қандастардың тебірентіп,                                                                                                                           

Өртеніп,оңашада жылағанмын.   

Жеткіздім ұғып шерін, жұрттың өткен,                                                                                                              

Арманмен азап шегіп, өліп кеткен.                                                                                                 

Жоқтайық еске алып қандастарды,                                                                                                                         

Даттайық зұлымдарды, шыққан шеттен.

Ұмытпа, ұрпақтарым болған жайды,                                                                                                  

Тексіз бен жігерсіздер бұны ұқпайды.                                                                                                                

Мәңгілік еске салып жүретұғын,                                                                                                

Ескерткіш салу қажет бір ыңғайлы.

Әлемге паш етейік ақиқатты,                                                                                                                      

Кешірмес намысы бар, бұндай затты.                                                                                                        

Жасырған адамзаттан қылықтарын,                                                                                                           

Айуан жұрт жаулаған, діні қатты.

«Дос» болып жүр ұрпағы бізді арбап,                                                                                                                            

Бүгінде, ел байлығын тонап - қармап.                                                                                                           

Ішінде сіңген қанға сыр мен пейіл,                                                                                                                 

Аздырып ел - жұртыңды жұту - жалмап.

                            *

Ел мәңгі, жерің - азат намыс болса,                                                                                                          

Парасат, ақыл, оймен санаң толса.                                                                                                             

Ұрпақтың келешегі - бірлігінде,                                                                                                                  

Құриды ар – ұятпен, жігер солса.

Қазағым бір – біріңмен силасып жүр,                                                                                                  

Жұртымның намысы – деп, бір сапта тұр.                                                                                         

Силасаң аруағын ер бабаңның,                                                                                                             

Ел үшін адалдықпен – тек өмір сүр.

(соңы)

Болат Дүйсембі,   24. 03. 2019 ж.

 

Aqsaqaldar.kz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 ПІКІРЛЕР
AQSAQALDAR.KZ сайтындағы жаңалықтарға өз ой пікіріңізді жазғаныңызға рахмет.
Cіздің жарнамаңыз орналасады.
  • Соңғы жаңалық
  • Ең көп оқылғаны
Соңғы пікірлер